سلام به همه دوستای گلم . شمایی که منو با نظراتتون شرمنده میکنید . من واقعا یه معذرت خواهی بزرگ به همتون بدهکارم . متاسفانه من نمیتونم خیلی به اینترنت وصل بشم و بیام براتون پیام بذارم . هرزچندگاهی فقط یه سری میزنم تا پیامهای دلگرم کنندتونو بخونم . به خدا خیلی دوست دارم جواب تک تکتون رو بدم ولی متاسفانه وقت نمیشه . به همین خاطر به این وسیله میخواستم از همتون معذرت خواهی کنم . امیدوارم این حقیر رو به بزرگواری خودتون ببخشید . کوچیک همه شما ...... سیروس

مردی مشغول تمیز کردن ماشین نوی خودش بود.. ناگهان پسر 4 ساله اش سنگی برداشت و با آن چند خط روی بدنه ماشین کشید. مرد با عصبانیت دست پسرش را گرفت و چندین بار به آن ضربه زد. او بدون اینکه متوجه باشد، با آچار فرانسه ای که در دستش داشت، این کار را می کرد!
در بیمارستان، پسرک به دلیل شکستگی های متعدد، انگشتانش را از دست داد.
وقتی پسرک پدرش را دید، با نگاهی دردناک پرسید:
«کی انگشتانم دوباره رشد می کنند؟!» 

مرد بسیار غمگین شد و هیچ سخنی بر زبان نیاورد. او به سمت ماشینش برگشت و از روی عصبانیت چندین بار با لگد به آن ضربه زد. در حالی که از کرده خود بسیار ناراحت و پشیمان بود، جلوی ماشین نشست و به خط هایی که پسرش کشیده بود نگاه کرد. پسرش نوشته بود:

«دوستت دارم بابایی»

  روز بعد آن مرد خودکشی کرد!
 
عصبانیت و دوست داشتن هیچ حد و حدودی ندارند. دومی را انتخاب کنید تا یک زندگی زیبا و دوست داشتنی داشته باشید. این را نیز به یاد داشته باشید که:

وسایل برای استفاده کردن هستند و انسانها برای دوست داشتن. اما مشکل جهان امروز این است که انسانها مورد استفاده واقع می شوند و به وسایل عشق ورزیده می شود.

  بیایید همواره این گفته را به یاد داشته باشیم:
وسایل برای استفاده کردن هستند
انسانها برای دوست داشتن هستند.

مواظب افکارتان باشید، آنها به کلمات تبدیل می شوند.

مواظب کلماتی که به زبان می آورید، باشید، آنها به رفتار تبدیل می شوند.

مواظب رفتارتان باشید، آنها به عادت ها تبدیل می شوند.

مواظب عادت هایتان باشید، آنها شخصیت شمار را شکل می دهند.

مواظب شخصیت تان باشید، چون سرنوشت شما را می سازد.

بازم سلام . تعجب نکنید . این واقعا حس عجیب یه دیوونه است . می پرسید چرا ؟ بهتون میگم...

خیلی وقته که میام اینجا و سعی میکنم یه چیزی بنویسم . شاید تا حالا بیشتر از ٢٠ بار اینکارو کردم ، ولی هر دفعه مثل دفعه قبل بدون اینکه بتونم چیزی بنویسم اینجا رو ترک کردم . یه حس عجیب و غریبی دارم . نمیدونم چرا ؟

اینقدر حرف واسه گفتن دارم که نگو . ولی هر وقت میخوام حرف بزنم یه چیزی جلومو میگیره .لال میشم . دستام یارای نوشتن نداره . مخم هنگ میکنه.نمیدونم چرا به این روز افتادم ؟نمیدونم به خاطر مشغله های روزانه است یا به قول شاعر گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست . شایدم دیگه گوش شنوایی پیدا نمی کنم و فکر میکنم گلایه کردن من آب در هاون کوبیدنه .نمیدونم . واقعا نمیدونم ولی هر چی که هست منو به جنون کشیده . دیگه دیوونه شدم .

شاید .................نمیدونم..................................................

پیشاپیش فرا رسیدن سال ١٣٩٠ رو به همه دوستای گلم

تبریک میگم و برای همه بهترین آرزوها رو دارم . امیدوارم

 سالی پر از شادی و سلامتی و برکت داشته باشید . به

امید دیدار در سال آینده. موفق باشید

سلامی دوباره به تمامی دوستای گلم که در نبود من به یادم بودن و برام پیام گذاشتن.ممنونم از همگی .واقعا دستتون درد نکنه. امیدوارم بتونم جبران کنم. بازم ممنون